Do broni konwencjonalnej kwalifikujemy białą i palną. To w większości wypadków użytkowane narzędzia walki, także we współczesnych armiach. Do broni białej kwalifikujemy wszelkiego rodzaju przedmioty, jakie nie wymagają załadowania pocisków. Za przykład ma prawo posłużyć szablonowy miecz, włócznia czy topór. Ich przeznaczeniem jest indywidualna walka. Na ogół potrzebuje bliskiego kontaktu z przeciwnikiem.
Ten rodzaj broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, która oblega szafy ognioodporne lub sejfy domowe. Szermierka stanowi już właściwie dyscyplinę sportową, aniżeli istotną metodę ataku i walki. Rozkład broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, archaiczne maczugi. Kwalifikujemy je do przyrządów obuchowych. W średniowieczu entuzjastycznie korzystano z broni siecznej, czyli mieczy i szabli. Połączeniem wymienionych grup jest topór, wykazujący przymiotniki pośrednie. Noże, sztylety i floret zadają rany kłute. Stąd ich łączna klasyfikacja do broni kłutej, dla której miejsce znajdzie się w szafki metalowe. Ciekawym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym skutkiem rozcinania, jest halabarda czy też pałasz. Stanowią połączenie jednego bądź też paru ostrzy, przymocowanych do drewnianego kija.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz