Do broni konwencjonalnej zaliczamy białą i palną. To zwykle użytkowane narzędzia walki, też we współczesnych armiach. Do broni białej zaliczamy wszelkiego typu przedmioty, które nie potrzebują załadowania pocisków. Za przykład ma okazję posłużyć standardowy miecz, włócznia czy topór. Ich zastosowaniem jest indywidualna walka. Zazwyczaj potrzebuje bliskiego kontaktu z konkurentem.
Ten typ broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, która oblega szafa kartotekowa bądź sejfy depozytowe. Szermierka stanowi już poniekąd dyscyplinę sportową, aniżeli istotną metodę ataku i walki. Rozkład broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, prymitywne maczugi. Kwalifikujemy je do przyrządów obuchowych. W średniowieczu z rozkoszą korzystano z broni siecznej, czyli mieczy oraz szabli. Złączeniem wymienionych grup jest topór, wykazujący cechy pośrednie. Noże, sztylety i floret zadają rany kłute. Stąd ich wspólna klasyfikacja do broni kłutej, dla jakiej miejsce odnajdzie się w szafy ognioodporne. Pociągającym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym wynikiem rozcinania, jest halabarda albo pałasz. Stanowią połączenie jednego lub też kilku ostrzy, przymocowanych do drewnianego kija.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz